ئەينى ۋاقىتلاردىكى مەن شۇنچىلىك شوخ، قەيسەر، جەسۇر ئىدىم قانچە دەرت-ئەلەملەرگە ئۇچراپ كېتەي قەددىم پۈكۈلۈپ قالمايىتتى، گۈل مەلىكە كەبى ئېغىزىمنى ئاچساملا كۈلكىلەر تۆكۈلۈپ تۇراتتى، ئەتراپىمدىكىلەرگە خۇش ھىدىمنى چېچىپ تۇراتتىم، مەيلى قەيەرگە بارماي شۇ يەر مەن كەپسىزنىڭ قالايمىقان بىلجىرلاشلىرى بىلەن خۇشاللىققا چۆمەتتى، ھالا بۈگۈنكى كۈنگە كەلگەندە چارچىدىم دۇنيا، رەھىمسىزلىكىڭدىن، قىسمەتلىرىڭدىن…
يېڭى يىلنىڭ كېلىشىنى شۇنچىلىك زارىقىپ كۈتتۈم، يېڭى يىلدا يېڭىچە ئۆزگىرىشلەر بولۇشىنى ھاياتىمدىكى ئازاپلىرىمنىڭ ئازراق بولسىمۇ يەڭگىللىشىنى ئارزۇ قىلدىم، ئەپسۇس، دۇنيا رەھىمسىز، ئۇ سېنىڭ گۈزەل ئارمانلىرىڭغا باقمايدۇ ئۆز يولىدا كېتىۋېرىدۇ، سېنىڭ كېچىلەپ يىغلىغان يىغىلىرىڭغا ئېرىپ كەتمەيدۇ، ھاياتىم بەئەينى ئېرىمەس بىر مۇز پارچىسىدۇر، يۈرىكىمدىكى پىلىلداپ ئۆچەي دەپ قالغان كىچىككىنە چوغنى يالقۇنجىتماق بولدۇم، ھالسىرىغان مەن بارچە كۈچۈمنى يىغىپ شۇ مۇز پارچىسىنى قولۇمغا ئالدىمدە مۇز پارچىسىنىڭ يۈزىدىكى غۇۋا سىمايىمغا قارىماقتىمەن، كۆزلىرىدە نە كۈلكە، نە خۇشاللىق يوق سۇلغۇن چىراي بىر قىز تۇراتتى، قوللۇرۇم سوغۇقتىن كۆكۈرۈشكە باشلىدى قولۇمدا نېمە بارلىقىنى ھېس قىلالمىغىدەك دەرىجىدە توڭلىدىكى مۇز پارچىسىنى تېخىمۇ چىڭ سىقىمدىماقتىمەن…
نەچچە تامچە ئېرىپ يەرگە چۈشتى، چۈشتىيۇ بىردەمدە قىروۋغا ئايلىنىپ مۇزلاپ كەتتى. ئەڭ ئاخىرقى ئۈمۈد يۈرىكىمدىكى كىچىككىنە چوغ ئىدى، ئۇنى يۈرىكىمگە مەھكەم باستىم پۈتۈن بەدىنىم ئاستا-ئاستا توڭلاۋاتاتتى ھالسىزلىنىپ بايا ئېرىگەن تامچىلارنىڭ ئۈستىگىلا يىقىلدىم، قوللۇرۇمدا چىڭ تۇتۇۋالغان مۇز پارچىسى، كۆزلىرىم كۆپكۆك ئاسمانغا تىكىلگەنىدى…
ئەنە، مۇز پارچىسىغا قۇشلارنىڭكىدەك ئاپئاق ئىككى قانات چىقپتۇ مېنى ئۈستىگە ئولتۇرغۇزۇپ كۆك ئاسمانغا ئۆرلىمەكتە، مېنى توڭلىتىۋەتمەكچى بولغان، ئارزۇلىرىمنى كۆپۈككە ئايلاندۇرماقچى بولغان مۇز پارچىسى مېنى يىراقلارغا ئېلىپ كەتمەكچى، بەكمۇ يىراققا غەم-ئەندىشىمۇ يوق، ئازاپمۇ يوق يىراقلارغا بىرلىكتە ئۇچماقتىمىز، مەنزىلىمىز بەكلا يىراقتا…
可如今，我累了，世界啊——因为你的残忍，因为我的命途……
我曾那样焦灼地盼望新年的到来，期盼它带来一丝变化，让我生命中的苦痛，哪怕只减轻一点点。可惜，世界从不仁慈。它不会在意你绚烂的梦，只管沿着自己的轨迹前行。它不会因你彻夜的哭泣而融化半分。
我的生命，恰如一块永不消融的冰。我试图点燃心底那将熄未熄的微小火种。精疲力竭的我，汇聚起最后的气力，把那块冰捧入掌心。我凝视着冰面上自己模糊的影子——那是一个眼神空洞、既无笑意也无欢愉的苍白女孩。双手冻得发青，几乎失去了知觉，我却愈发用力地攥紧那块冰……
几滴水珠落下，坠入尘埃。可就在落地的瞬间，凝成了霜，冻结在原地。
最后的希望，是我心底那粒微小的火种。我把它死死地压在胸膛里。身体一点一点地冷却、僵硬。我无力地倒在方才冰水滴落的地方，手中依然紧握着那块冰，双眼直直地望向蔚蓝的天。
你瞧——那块冰上，竟生出了一对洁白如羽翼的翅膀。它驮起我，向那高高的天空飞去。那块曾试图将我冻结、让我的梦想化为泡影的冰，此刻却要带我飞向远方——飞向很远、很远的地方，一个没有忧愁，也没有苦痛的地方。我们一同飞翔，目的地，还在遥不可及的天际……
